Kiedy w końcu nasze usta się rozłączyły z pocałunku mogliśmy zaczerpnąć tchu. W sumie jak kiedyś miałbym się udusić, to chyba tylko w ten sposób i tylko z jej ust.
– G-Głupek... – szepnęła.
– Też cię kocham. – uśmiechnąłem się i pocałowałem ją.
Jezu, jaka ona jest cudowna... Mógłbym tak z nią zostać na zawsze. Móc tak czuć jej delikatne usta wiecznie... Niestety pocałunek przerwało nam głośne burczenie brzucha Mel i nerwowe chrząknięcie za naszymi plecami. Przerwaliśmy zmieszani widząc minę lekarki.
– A ty co tu robisz?! Już wracaj do łóżka! – mówiła poirytowana.
– Pani się nie martwi, nie tak łatwo się mnie pozbyć. Poza tym już prawie cztery dni tu spędziłem więc, już wszystko w porządku. – uśmiechnąłem się w kierunku Śpioszka – Mel, głodna jesteś?
– Troszeczkę... – zawtórował jej żołądek.
– W takim razie skocze do stołówki po jakieś jedzenie, a tobą w tym czasie zajmie się pani doktor, dobrze?
– N-Nie idź... – usiadła i wtuliła się w mnie. Westchnąłem. I co zrobić, nie mogłem jej tak zostawić.
– Proszę pani, czy Mel może wstawać już z łóżka? – spytałem z nadzieją w głosie.
– Nie za bardzo, nie powinna się przemęczać. – podeszła do niej i zaczęła sprawdzać kroplówkę i kilka innych rzeczy o których pojęcia nie miałem.
– A gdybym ją zaniósł tam? – spytałem zerkając na Mel.
– Wykluczone. Poza tym nie dałbyś rady bez nogi... – tu urwała swoją wypowiedź. Chyba sobie przypomniała w jakim stanie doniosłem tutaj blondynkę. – A zresztą rób co chcesz i tak pewnie się nie posłuchasz... Masz ją tu tylko szybko z powrotem odstawić... I to całą!
– Aye! Słyszałaś Śpioszku? Wskakuj mi na plecy i ruszamy po jedzonko! – chwyciłem kule i przysunąłem się bliżej żeby było jej wygodniej wejść.
– A-Ale dasz radę? – wtuliła się w moje plecy
– Nie martw się, tym razem mam kule do podpierania się. – wstałem z nią i powoli zacząłem kuśtykać w stronę wyjścia z sali.
– U-uważaj... – powiedziała mocniej się wtulając.
– Wiesz, jak nas stąd wypiszą, to czy mogłabyś mi nową nogę zrobić? – mówiłem ciężko dysząc. Jednak może nie doszedłem całkiem do zdrowia – Bo ta mi się troszkę tak jakby... Nie ma jej...
– Oczywiście, że tak... Tylko daj mi na to dwa dni...
– Jasne, ale najpierw jedzenie i masz wyzdrowieć przedtem, okej? – obejrzałem się przez ramię i zobaczyłem jak dziewczyna mimo podskakiwanie zaczyna podsypiać. – Hej, hej, hej... Śpioszku, już jesteśmy...
– J-już? – ziewnęła. Podszedłem do najbliższego wolnego stolika i pomogłem jej usiąść na krześle.
– No to na co masz ochotę Śpioszku? – spytałem uśmiechając się do niej.
– N-Nie wiem... Możemy poćwiczyć alchemię? – zaświeciły się jej oczka. Były piękne, ale nie mogłem ulec.
– Wiem, że dopiero co się wybudziłaś i rozpiera cię energia, ale wiesz że nie powinnaś się przemęczać. – spojrzałem jej głęboko w te cudne błyszczące oczka. – Zwłaszcza, jeśli jesteś głodna.
– N-No wiem, ale chcę, żebyś był dumny i chcę dalej ćwiczyć. – spojrzała mi w oczy z determinacją i delikatnym uśmiechem na twarzy.
– Przecież wiesz, że zawsze jestem z ciebie dumny Śpioszku, jesteś najcudowniejszą dziewczyną jaka kiedykolwiek istniała, istnieje i będzie istnieć na tym świecie. – pocałowałem ją w czoło. – Poza tym, najpierw coś zjedz, dobrze?
– Mogę coś nam upichcić, tylko... Nie wiem gdzie... – szepnęła, czerwieniąc się mocno. Uśmiechnąłem się lekko na ten widok.
– Nie musisz, zaraz nam przyniosę coś. – ponownie dałem jej całusa w czoło i wziąłem swoje kule. Raczej nie dam rady donieść jedzenia podpierając się o kulach... Klasnąłem w dłonie i zmieniłem jedną z nich prymitywną protezę i zamocowałem ją na kikucie. Teraz chociaż jakoś mogłem chodzić i mieć wolne ręce. Podszedłem do bufetu, wziąłem tacki i talerze, po czym zacząłem nakładać wszystkiego po trochu. Trochę mi zajęło zanim udało mi się wrócić do stolika dostarczając wszystko w jednym kawałku. Miło było patrzeć jak Mel zajada. W końcu przespała prawie cztery dni, więc apetyt jej dopisuje.
***
– Mógłbyś się nie ruszać?! – mówiła lekko poirytowana – Jak będziesz się wiercił to mogę źle podłączyć nerwy albo śrubki nie dokręcić.
– Wybacz... Ale nigdy podłączania nerwów nie lubiłem – skrzywiłem się gdy nacisnęła śrubokrętem jakąś rzecz w mojej nodze.
– No, to nogę mamy wreszcie za sobą... Chyba... – przetarła czoło i poprawiła spodnie, które zsunęły jej się lekko z bioder – Pokaż no teraz rękę...
– Jesteś pewna, że chcesz ze mną jechać? – spytałem rumieniąc się na widok jej odsłoniętego ciała.
– Jasne. Chyba powinnam poznać twoich bliskich, prawda Cora? – mówiła skupiona na swoim zajęciu.
– Żeby nie było, że nie uprzedzałem... Moja babcia jest dość... Nietypowa... – znowu się skrzywiłem kiedy zaczęła coś kręcić wewnątrz protezy.
– Każdy ma kogoś dziwnego w rodzinie, ja też. – zdjęła płytkę z protezy, coś w niej robiąc. – Poza tym, chcę ją poznać. Będę dla ciebie jak najlepsza i udowodnię, że zasługuję na to.-z rumieńcem zaczęła kręcić we wnętrzu automaila.
– Nie musisz nic udowadniać, ty jesteś najlepsza. – podniosłem się i pocałowałem ją. Jak mogła powiedzieć, że musi udowodnić, że zasługuje na mnie... – Wiesz dobrze, że to ja powinienem to powiedzieć?
– Głupi, może i powinieneś, ale dlaczego mamy ulegać zasadom. Zależy mi na tobie i będę walczyła o twoją miłość. – zaśmiała się, czerwieniąc lekko, po czym
pocałowała mnie delikatnie w policzek i usadziła z powrotem na stołku. – Nie ruszaj się. Muszę coś jeszcze tutaj zrobić.
– Kocham cie Śpioszku i nic tego nie zmieni. – uśmiech nie schodził z mojej twarzy, nawet kiedy naruszała połączenia nerwowe.
– Wiem, ale i tak będę się starała. – zaśmiała się, po czym ukucnęła, aby przyjrzeć się nodze. – Swoją drogą dlaczego akurat Śpioszek?
– Bo jesteś przeurocza kiedy śpisz. – spojrzałem jej w oczy i zaśmiałem się lekko – Jeśli chcesz, to mogę pomyśleć nad jakimś innym przezwiskiem...
– W sumie Śpioszek jest ładne, ale czy ja wiem... – uśmiechnęła się, nadal majstrując przy nodze.
– W takim razie pomyślimy nad czymś innym już w pociągu, dobrze? – uśmiechnąłem się do niej.
– Mhm... – złapała delikatnie moją dłoń, kładąc ją na swoim policzku i ziewnęła uroczo. Przypomniało mi to małe kotki co dopiero się wybudziły ze snu.
– A nie mówiłem, że jesteś urocza kiedy ziewasz i śpisz? – uśmiechnąłem się i pocałowałem ją w czoło. Odwróciła zawstydzona wzrok.
– N-Nie mów tak... To krępujące... – zaczerwieniła się mocno.
– Wybacz... Ale pomyślałem, że w takiej sytuacji to raczej nic bardziej krępującego być nie może... – spojrzałem po sobie, po czym przeniosłem swój wzrok na nią i uśmiechnąłem się. Prychnęła, po czym dostałem kluczem francuskim po głowie.
– Chichaj....
– Ała... Za co! – chwyciłem się za głową kuląc się z bólu. Boże, co ja takiego powiedziałem żeby tak oberwać?!
– G-Głupek... – skrępowana odwróciła wzrok. Masowałem obolałe miejsce i po chwili ból zaczął ustawać.
– Też cie kocham, ale to chyba jakiś wyższy poziom miłości? – uśmiechnąłem się krzywo gdy ból wrócił przy zbyt szybkim ruchu głową. Wtuliła się we mnie mocno, zaciskając łapki na moim torsie.
– P-Przepraszam... – trzymała się kurczowo.
– Już, już... Nic się przecież nie stało... – objąłem ją i przytuliłem mocno do siebie. Nie umiem się na nią gniewać. Nawet w chwilach gniewu jest urocza.
– P-Przepraszam... – spojrzała mi w oczy, nieśmiało łapiąc moją rękę. Spojrzałem jej w oczy. Te błękitne duże oczy... I pocałowałem ją.
– Słodka jesteś... Nie umiałbym się na ciebie gniewać. – przyciągnąłem ją do siebie bliżej
– S-Słodka? – zaczerwieniła się bardzo mocno.
– Ano... – mnie też zaczął rumieniec oblewać. Zerknąłem na zegar. Wskazywał on godzinę piętnastą – Wiesz, jak mamy tam dziś dojechać, to musimy się już powoli zbierać.
– N-Nie chcę, żebyś mnie puszczał... – mruknęła, tuląc się do mojego torsu.
– I nie puszcze... – wziąłem ją na ręce i ruszyłem w kierunku swojego pokoju, żeby się spakować. Tak trochę zbyt późno się zorientowałem, że z rozpędu wyszedłem w samych bokserkach z Melcią na plecach na zatłoczony o tej porze korytarz... Melusine pisnęła, zakrywając swoją twarzyczkę.
– C-Cora! Jesteś w samych bokserkach, głupku! – pisnęła, kuląc się.
– Tak, jakby trochę już na to za późno... – poprawiłem Mel i ponownie ruszyłem do przodu. – Jedyne co w tej sytuacji możemy zrobić to wyprostować się i iść dumnie przed siebie...
Dziewczyna zaczerwieniła się bardzo mocno, kryjąc swoją twarzyczkę. Nie dziwiłem się jej. Starałem się ignorować uczniów wskazujących nas palcami i rzucających jakieś żarty... Na szczęście schodzili nam z drogi i względnie szybko dostałem się do mojego pokoju. Droga powrotna po rzeczy Mel, była odrobinę przyjemniejsza... Nie wiało aż tak... Niecałe półgodziny później czekaliśmy już na pociąg.
***
Wieczorem dojechaliśmy na dworzec główny w pobliskim miasteczku.
– Meel, wstajemy. – potrząsnąłem nią delikatnie. – Musimy jeszcze autobus złapać.
– Nieee... – mruknęła. Naprawdę była przeurocza kiedy spała.
– W takim razie będę musiał cię nieść. – podniosłem się i zgarnąłem nasze torby na plecy, po czym schyliłem się i podniosłem Melcię z siedzenia. Dziewczyna cicho pisnęła i wtuliła się w mnie. Nim się obejrzałem, ona już spała. Jakoś udało się przez tłumek ludzi wygrzebać z wagonu. Po kilkunastu minutach już dojeżdżaliśmy busem do mojej rodzinnej wsi. Na zewnątrz było, ale w jednym domku w pobliżu przystanku ciągle świeciły się światła. Ruszyłem ze Śpioszkiem w kierunku drzwi. Kiedy wchodziłem na ganek babcia Yuno wyszła nam na powitanie. I po jej minie ogarnąłem, że zapomniałem wspomnieć, że z Mel przyjeżdżam.
– Hej babciu. – uśmiechnąłem się szeroko – Tak wiem, wiem, powinienem powiedzieć, że ze Śpioszkiem przyjeżdżam.
– Heh, wnusiu... – pokręciła tylko głową z cichym westchnięciem. – Obudź ją i chodzie na kolacje, pewnie głodni jesteście.
– Jasne babciu. – powiedziałem i ruszyłem do mojego dawnego pokoju. Zostawiłem tam nasze rzeczy i jakimś cudem udało mi się sprawić, że Mel otworzyła swoje oczka.
– Cora...? – wyszeptała zaspanym głosem przecierając oczy.
– Chodź, babcia Yu zrobiła kolację. – uśmiechnąłem się i pomogłem jej wstać.
– B-babcia...? – zapytała zaspana.
– Ano, dojechaliśmy przecież... Śpioszku...
– Boże! – pisnęła, po czym zaczęła poprawiać swoje włosy i ubranie. Na ten widok się zaśmiałem. Była taka urocza...
– Spokojnie, nie musisz nic poprawiać. – uśmiechnąłem sie i objąłem ją – I tak jesteś piękna.
– Ale to twoja babcia... – odwróciła głowę tak, że spojrzała mi w oczy.
– Nie martw się, a teraz chodź. Lekarz kazał ci się zdrowo odżywiać i odpoczywać. – podniosłem ją i ruszyłem w kierunku schodów.
– Cora! Dam radę sama! – pisnęła.
– Wiem, ale obiecałem, że cię już nie puszczę, prawda? – zaśmiałem się i szedłem dalej.
– Ale Cora... Twoja babcia... Uzna mnie za dziwną...
– Nie martw się, wychowywała mnie przez tyle lat więc nic jej już nie zdziwi – uśmiechnąłem się pocieszająco. Choć to było bardziej pocieszenie dla mnie –Chyba...
– Cora! Głupi! – pisnęła.
– Co wam się tak długo schodzi! – dobiegł nas głos z kuchni – Chyba mi tam nie świntuszycie na schodach?!
– Już, już babciu idziemy! – odkrzyknąłem. Zapowiada się dłuugi i dość interesujący weekend...
<Melciu?>
Ilość słów: 1847
Kolacja minęła nam na rozmowie i poznawaniu siebie nawzajem. Kiedy nadszedł czas, abyśmy poszli do swojego pokoju, postanowiłam pomóc jeszcze starszej pani. Nie chciała przyjąć mojej dobrej woli, ale z uśmiechem zebrałam naczynia, po czym zaczęłam dokładnie i starannie myć porcelanę w ciepłej, wręcz gorącej wodzie. Trochę może i czasu zeszło, ale dzięki temu może pokazałam jej, że nie jestem pustą dziewczynką, która w towarzystwie i w gościach zachować się nie potrafi. Na odchodne pożegnałam się i delikatnie ukłoniłam, po czym pokierowałam się do łazienki na górze. Kiedy chciałam otworzyć drzwi, ktoś mnie zaskoczył. 
Po tym, chłopak mnie objął i z uśmiechem przystawił swoje czoło do mojego. Zachichotałam i dałam mu szybkiego buziaka w usta. Dla blondyna jednak było za mało. Wpił się wręcz w moje usta, lekko popychając mnie do jego, a raczej naszego, pokoju. Czułam jak się czerwienię. Zamknął drzwi, nie zaprzestając pocałunkowi. Zrzucił z siebie płaszcz, po czym ponownie objął mnie mocno w pasie. Nie mogłam wziąć wdechu, ale nie przeszkadzało mi to. Po chwili, cofając się, natrafiłam na przeszkodę, zwaną łóżkiem, przez co opadłam na nie razem z Corazonem. Moje policzki okrył najczerwieńszy rumieniec, ale nie myślałam, aby oderwać od niego usta. Lekko objęłam go nogami oraz dłońmi. Czułam jak bardzo szybko bije moje serce. Cora... Cora... Ten chłopak zamącił mi w głowie. Za bardzo. Jednak nie widziałam w tym nic złego, wręcz przeciwnie. Dzięki niemu zaczęłam czuć, jak to jest żyć pełnią życia! Widziałam w nim sens... Na moment oderwałam od niego usta, patrząc mu prosto w oczy. Uśmiechnęłam się delikatnie.
